Müziği doğduğumdan beri severmişim. Annem ninni okurken uyumaz hep dinlermişim, böyle bi adam olacağım o günlerden belliymiş kısacası. 12-13 yaşlarımda müziği dinlemek yetersiz gelmeye başladı, artık bir şeyler yapmalıyım diye düşünüp ucundan köşesinden bu işle uğraşmaya başladım.
14 yaşımda ilk gitarıma sahip oldum, sonra aradığım şeyin gitar olmadığını farkedince 16 yaşımda amatör olarak evde dj'likle uğraşmaya başladım. Kısa zaman sonra bayağı yol ilerlediğimi görünce 17 yaşımda bir kaç barda dj'lik yapmaya başladım (virtual dj ve dj console eşliğinde).
Rock müziğe olan ilgim daha ağır basıyordu, az bi süre bile olsa elime gitar almışlığım var düşüncesiyle bas gitar öğrenmeye karar verip bir yandan da alternatif müzik yapmak istememle tekrar bi gitar almaya karar vermiştim, sonra -sözde- grubumuz sesimin güzel olduğunu (?) söyleyip beni solist yapmaya karar verdiler ve çalışmalara başlandı 5 ay sonra ilk konser verildi ve layığıyla sıçıldı. Konserin yarısında sahnenin üstünde değilde altında hatta yerin dibinde olduğumu hissetmeye başladım. İlk konserden sonra grup dağıldı ve rock müziğe küstüm, tekrar dj'lik yapmaya başladım.
Bateriye olan tutkunluğum Athena grubunu ilk gördüğümde yaklaşık 11 yaşlarımda başladı. Burak Gürpınar bir harikaydı. Gözümdeki tek idol, tek harika insan, hatta süper kahramandı. Bunları hatırlayıp son zamanlarda bateriye geçmeye karar verdim, bu sefer ki grup çok daha iyiydi. Yapabilirdik! -En azından öyle düşünüyordum, ve bu bile iyi hissettiriyordu.-
Fazla uğraş vermeden ritim atabilmiş tek eksiğim ataklar kalmıştı. Her şey gayet iyi gidiyordu. Nasıl sıçabilirdik ki? Sıçamazdık! Sıçmamalıydık! Sıçmayacaktıkta zaten. Tabii ben bir kaç salaklık yapıp diğer grup elemanlarının güvenini kırmasaydım. Gruptan siktir edilmeyi haketmedim değil hakettim. Fazlasıyla hakettim. Bu müziğe olan ikinci küsüşüm ve sanırım bu sefer her şey tamamen bitti. İyi bir dinleyici olmak uğraşıp eline yüzüne bulaştırmaktan iyidir.
İşte bu yüzden bir daha bana asla MÜZİK DEMEYİN!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder